Қалб яраси. 1-қисм.
Муаллиф: Мафтуна Абдуллаева.
Хонасида қамалиб ўлмас овқат берилаётган Гулойим кунлар ҳисобини унутди. У нимага куйинишни билмасди. Жалолиддинни номардлигигами, уни севмаслигигами, ота онасини юзини ерга қаратганигами, шарманда бўлганигами, қил устида турган ҳаётигами? Буларни барчаси 16 яшар қиз учун оғирлик қиларди. Ташқарида эса у кейинчалик эшитган ишлар юз берарди. Муҳаммадхон бува таъсиридами ёки ўзларига инсоф кирибми ёхуд бу оилани яна ҳам шарманда қилиш учунми тўй бошлашди. Бу номига тўй бўлиб шармандалик битими эди аслида. Тўй 10 кун ичида ўтадиган бўлди. Куёв тараф эл қатори ҳамма ҳаражатни берадиган бўлди. Аммо ҳеч қандай тўй базми бўлмайди деб туриб олишди. Гулойимни никоҳ ўқилгандан паранжи ёпинтириб 3 - 4 хотин олиб кетадиган бўлди. Бу қанчалик нафсониятга тегмасин Сулаймон полвон рози бўлди. Қизини қорнидаги боласи билан ўлдира олмасди ахир. Уйида ҳам олиб ўтиролмасди. Ундан қутилиши керак эди. Тўй ҳақидаги гапни эшитган қиз бир оз ўзига келди. Ҳарқалай Жалолиддин уни бутунлай ташлаб қўймабди. Қиз ҳамма шартни эшитиб ҳам кўнглини чўктирмади. Майли нима бўлса ҳам ҳозир шу вазиятдан чиқса бўлди. Бошига нима келса кўраверади кейин.
Гулойим кўзидан оққан ёшини артди. Телефонига келган қўнғироқ қизни ҳаёлларини бузди.
-Алё ака.
-Ҳа. Мен боларни боғчадан олдим. Бир оз айланамиз. Уйдагиларга айтиб қўй.
-Ҳўп.
Гулойим ҳафсаласизлик билан ташқарига чиқди. Уй ишларига қарашган бўлди. Ундаги паришонликни сўрашганда чарчадим деб қутилди. Эртаси куни ҳеч нарса бўлмагандек ўқишга йўл олди. Эртага 8 март ҳамма байрам кайфиятида эди. Йигитлар гуруҳларида озчилик бўлса ҳам қизларга ажойиб совға ва ўз ҳисобларидан базм ташкил этишди. Гулойим қаттиқ қистови бўлгани учун шу сафар боришга рози бўлди. Базмда ундан кўра Самия ҳомуш ўтирарди.
-Ҳалиям кечагини ўйлаяпсизми?
-Ҳа. Акам роса хафа бўлди. Сизни жуда ёқтириб қолгандида.
-Ҳали унитиб юборади. Атрофда қанча яхши қиз бор.
- Менга қолса барибир сизга уйлансин. Ахир нима фарқи бор.
-Ҳали ёшсиз. Бунақа нарсаларга енгил қарайсиз. Турмуш ўйинчоқ эмас. У ҳою ҳаваслар устига эмас ақл устига қурилиши керак. Ҳис туйғулар вақт ўтиб эскиради. Ақл эса ўткирлашади.
-Сиз гап сўздан қўрқяпсиз.
-Балки.
-Инсон бир марта ҳаётга келади. Гап сўзларга эътибор бермаслиги керак.
-Адашасиз шу жамиятда яшайдими ундаги одамлар бевосита ҳаётига таъсир кўрсатади.
-Одамлар гапираверади.
-Ҳатто олтин билан кумуш ҳам таққан инсони касал бўлса бармоғини қорайтиради. Бизни инсонмиз яшаб турган муҳитимиз бизни ўзи тузган ёзилмаган қарорларига бўй сўнишга мажбур қилади.
-Инсон чин дилдан истаса барини ўзгартиролади.
-Унақа одамлар орамизда жуда кам. Ҳамма ўз тенги билан бахтли бўлади.
- Сиз ўз тенгизни кутяпсизми?
- Мен ҳеч кимни кутмаяпман. Бошқа турмушга чиқмайман.
-Шундай ўтиб кетасизми?
-Нимани пичирлашяпсизлар? -курсдош қизлар чувиллашиб иккисини ўйинга тортди.
Гулойим уйига чарчаб қайтди. Онаси ва янгисига уй ишларига бир оз қарашиб дарс қилиш учун хонасига кирди. Аммо фикрини жамлолмади. Самияни шундай ўтасизми деган гапи уни ўйлантирарди. Ростдан яна турмуш қуришни ҳаёлига келтиролмасди. Чунки Жалолиддин билан кечган турмуши даҳшатли тушни ўзи эди. Бироқ бу тушни кўланкаси уни ҳамон ҳадикда ушлаб турарди.
Гулойим зардалар турткилаб ва гиналарни барчасига сўз демай чидади. Жалолиддинни уйига келганида чимилдиқда уни кутиб ўтирар экан, ҳозир севгилиси келиб бари ғамларини аритишини кутарди. Мана вақт алламаҳал бўлди. Аммо бирон зоғ ундан хабар олмади. Қизни қорни очқади. Аввалига иштаҳаси бўлмай овқат еёлмаган бўлса энди иштаҳаси очилиб кўнгли гўштли таомларни тусарди. Қиз тиқ этса эшикка қараб тунни ярим қилди. Аммо Жалолиддин келмади. Шўрликкина қиз бу нарса келин бўлиб бу хонадонда ҳеч қандай ўрни йўқлигига ишора эканини англади. Кўзларидан оққан ёш ёстиғини ҳўл қилиб тунни тонгга улади.
